Sługa Boży biskup Iwan Romanow
Iwan Romanow urodził się dnia 10 września 1878 roku w Sekirowo. Podstawowe wykształcenie otrzymał w rodzinnej wiosce. W 1891 roku rozpoczął naukę w seminarium w Płowdiw, którą kontynuował, studiując filozofię i teologię w Sofii. Święcenia kapłańskie przyjął w sofijskiej katedrze dnia 21 października 1901 roku. W stolicy pozostał do 1905 roku, posługując jako wikariusz parafii prowadzonej przez kapucynów. Przez rok służył w miejscowości Kalojanowo. Następnie otrzymał nominację na kapelana cara Ferdynanda I. Po jego abdykacji w 1918 roku na rzecz syna, Borysa III, nadal pełnił otrzymaną funkcję. Razem z carem, który opuszczał Bułgarię udał się do miejscowości Coburg w Niemczech, towarzyszył jemu również gdy ten czasowo pomieszkiwał w miejscowości Svätý Anton na Słowacji.
Dnia 6 lipca 1942 roku został wybrany przez papieża Piusa XII biskupem. Sakrę biskupią przyjął 4 października. Jego posługa pasterza sofijsko-płowdiwskiego wikariatu apostolskiego przypadła na bardzo trudny okres bułgarskiej historii – drugą wojnę światową, bombardowania Sofii oraz początek reżimu komunistycznego: nowe prawo, konfiskata mienia kościelnego, zakaz utrzymywania kontaktów z cudzoziemcami żyjącymi za żelazną kurtyną (włącznie ze Stolicą Apostolską), pierwsze prześladowania duchowieństwa (m.in. zainteresowanie jego osobą przez Urząd Bezpieczeństwa). Biskup Romanow został aresztowany w 1952 roku w czasie trwania tzw. wielkiego procesu pokazowego przeciw Kościołowi katolickiemu. Komuniści podejrzewali go o przewodzenie duchowieństwu oskarżonemu o szpiegostwo na rzecz Watykanu i państw kapitalistycznych. Po szybkim procesie sądowym, dnia 29 października został skazany na dwanaście lat pozbawienia wolności, co dla starszego wiekiem i schorowanego biskupa (miał siedemdziesiąt cztery lata) oznaczało wyrok śmierci. Po długich torturach i trzech miesiącach spędzonych w nieludzkich warunkach więziennych, zmarł dnia 8 stycznia 1953 roku. Sanitariusz obecny przy zakopywaniu jego ciała w zbiorowej mogile obwiązał drutem palec, na którym nosił on pierścień biskupi. Ten fakt posłużył siedem lat później do identyfikacji jego doczesnych szczątków, gdy niewielka grupa odważnych parafian w tajemnicy dokonała ekshumacji, by kości biskupa pochować w rodzinnej ziemi, w Sekirowo.